De democratische cyclus

Iedere verkiezing doen politici beloften

Nieuwe kabinetten maken nieuw beleid, wetten

Het stapelt zich op, er komt steeds meer bij, uitzonderingen, uitsluitingen: alles is meer, niets gaat eraf

Immers, schrappen en elimineren is niet mogelijk, verworven ambtelijke posities en rechten dulden geen logica van voortschrijdend inzicht

(want: politici durven niet)

Het stapelt maar door, de ambtelijke kleilagen worden alsmaar dikker en ondoorgrondelijker

De uitdijende leemlagen sudderen mee op cyclische politieke golven

De overheid raakt steeds meer verstrikt in zichzelf

En vervreemdt van de maatschappelijke werkelijkheid, de legitieme vragen van de mensen ijlen weg

Het baart het populisme

Maar biedt blijvend banen voor de hooggeschoolden

Advertenties

Vergelijking Politieke Partijen Marktwerking Zorg

aena-25022017Op basis van Arts en Auto is de volgende vergelijkingstabel gemaakt van de standpunten van de huidige politieke partijen in de Tweede Kamer en vier ‘nieuwkomers’ m.b.t. de (curatieve) zorg en de marktwerking. https://www.artsenauto.nl/zorg-in-verkiezingstijden/?utm_source=2017_februari&utm_medium=Email&utm_campaign=verkiezing&utm_term=verkiezingsprogram&pk_campaign=Email-verkiezing&utm_source=nieuwsbrief&utm_medium=Email&utm_campaign=cs_verzekeringen&utm_term=rbv_ong&lidnr=265402

Vooral het standpunt van de VVD roept vraagtekens op voor wat betreft de onderliggende logica. Bij D66 is door het aangenomen amendement de inhoudelijke positie veranderd, er moet een staatscommissie komen. De tabel:

Het aangenomen amendement van D66: motie-07_louppen-arv-gld-zorgstelsel

 

1/3/2017 – Tendentieuze berichtgeving in de Volkskrant op pagina 3 over De zorg (‘DE ECHTE KEUZE’). Mijn kritiek, samengevat en in 5 tweets uitgedrukt:

presentatie1-0103

Bewust maak ik geen apart bericht en tweet hiervan. In de kakofonie voor de verkiezingen heeft dat weinig zin. Maar de Volkskrant is op de hoogte en daar gaat het om.

 

Drie soorten Marktwerking in de Zorg

Beste Lijsttrekkers, er zijn eigenlijk maar 3 echte vormen van Marktwerking in de Zorg:4lijstrekkers-coulissen-18022017

1 Concurrentie tussen zorgverzekeraars (nationale markt) – Het Nationaal ZorgFonds maakt hier een einde aan in de Cure en dit kan de basis leggen voor een synchroon georganiseerd zorgstelsel in de Care.

2 Concurrentie tussen leveranciers van pharma, ICT-applicaties, medische hulpmiddelen etc. (internationale markten) – Dit blijft zo, omdat dit bij uitstek een internationaal karakter heeft en supranationaal beleid moeilijk te realiseren is. Het beleid is gericht op versterking van de onderhandelingsmacht tov. Big Pharma.

3 Concurrentie tussen zorgverleners, zoals de strijd tussen ziekenhuizen en MSB, de discussie over specialisten in loondienst? en de internationale markt voor hoogopgeleide zorgspecialisten/verpleegkundigen (internationale markten). De zorgverzekeraars zijn opdrachtgever/zorginkoper – Er tekent zich een politieke meerderheid af voor alle medisch specialisten in loondienst. Resteert de vraag hoe om te gaan met de profijtelijke priveklinieken? In de Care zien we hier een race to the bottom, waarbij gemeenten de opdrachtgevende (zorginkopende) rol hebben en werknemers worden kaalgeplukt.

Wat we niet als marktwerking moeten zien is de vrije artsen- en patiëntenkeuze, het onvervreemdbaar recht van ieder mens om persoonlijke keuzes te maken. In de Care is het PGB-systeem hier een voorbeeld van (een door de overheid georganiseerd, maar falend systeem).

De hamvraag: Waar staan de politieke partijen nu precies voor?

presentatie1-2202

Jesse?    Lodewijk?   Alexander?   Buma?  en…  Geert?

Commentaar op ‘Keuzes in Kaart’ (CPB): Het nieuwe publieke zorgstelsel

CPB: ‘Het nieuwe publieke zorgstelsel is niet beter of slechter dan het bestaande

 

Het CPB schrijft het volgende over het ‘Publiek stelsel met centrale aansturing en regionale uitvoerders’ (zie vooral pag. 88 en 89)

presentatie1

Voorziening i.p.v. Recht

Het recht op zorg (zvw) maakt plaats voor de professionele indicatie door de poortwachter (in beginsel de huisarts). De poortwachter stelt vast dat een zorg-’vraag’ zodanig gerechtvaardigd is dat er een zorgbehoefte bestaat (indicatiestelling). Dit leidt tot de noodzaak en uitvoering van passende zorgverlening. Anders gezegd, er komt een geïndiceerde zorgbehoefte i.p.v. de claim op zorg o.b.v. het verzekerd zijn (met deels zinloze en mogelijk kostbare zorgverlening tot gevolg, overbehandeling etc.).

 

Omvormen private ziektekostenverzekeraars tot publieke ziekenfondsen die regionaal opereren

Het woordgebruik van het CPB kan verwarring oproepen, het gaat om private zorgverzekeraars. Ook ‘publieke ziekenfondsen’ dekt de lading niet. Er komen m.i. regionale organisaties waarvan het bestuur gevormd wordt door gekozen vertegenwoordigers van zorgverleners en patiënten, nauw samenwerkend met het bestaande regionaal openbaar bestuur om integraal en preventief zorgbeleid optimaal mogelijk te maken. Het ligt daarom voor de hand aan te sluiten op de bestaande regionale bestuurlijke indeling van de GGD’en die al verantwoordelijk zijn voor de bestaande publieke gezondheidszorg (25 regio’s). Het gaat om een bestuurlijk model op basis van Zorgkennis en Legitimiteit.

 

Alternatieve werkwijzen zoals het buurtzorgconcept

De crux is dat de macht om de zorg te organiseren zoveel als mogelijk in handen van de zorgprofessionals en de patiënten zelf wordt gelegd. Dit leidt tot slankere en meer doelmatig werkende zorgorganisaties, de overhead neemt aanzienlijk af, waardoor evenredig meer geld beschikbaar is voor de zorgverlening (primair proces).

Buurtzorg is hiervan inderdaad een goed voorbeeld.

 

Transitiekosten gedurende 6 tot max. 10 jaar (800 miljoen per jaar)

De totale transitiekosten bedragen minimaal 4,8 en op zijn hoogst 8 miljard euro.

 

Het nieuwe publieke zorgstelsel is niet beter of slechter dan het bestaande

Het CPB gaat niet in op de berekening van de jaarlijkse kostenbesparing (10%, ca. 4,5 miljard euro) die met een zorgstelsel o.b.v. een Landelijke Zorgregisseur en regionale budgettering zoals het NZF-scenario bereikt kan worden. Deze kostenbesparing wordt voor de helft mogelijk door een drastische vermindering van de administratieve lasten (‘protocollitis’) en ruim 1 miljard doelmatigheidswinst die het gevolg is van betere onderlinge samenwerking tussen zorgprofessionals. De (operationele) uitvoeringskosten van dit stelsel moeten ook substantieel lager zijn dan de huidige uitvoeringskosten (de zorgverzekeraars kosten 1,5 miljard). Zie https://gijsvanloef.nl/2016/10/02/nationaal-zorgfonds-bespaart-4-4-miljard-per-jaar-10/ ‘Nationaal Zorgfonds bespaart 4,4 miljard per jaar en verlaagt CO2-footprint’.

 

Waardeoverdrachten van de overheid naar verzekeraars (-3,4 tot + 23,1 miljard) (pag. 246)

Het is onduidelijk wat er exact is afgesproken tussen de staat en de ziekenfondsen bij de overgang naar het huidige stelsel in 2006. De ziekenfondsen hadden een markt, die veranderde met de invoering van het zvw-stelsel. Het verwondert mij dat dit zo onduidelijk is.

 

 

 

Lezing voor Tilburgs Verkiezingssymposium

Hier de ondersteunende powerpoint van de inleidende lezing over Directe democratie op het Tilburgs Verkiezingssymposium van 6 februari 2017.

Thierry Baudet was zo gepikeerd na een opmerking van me dat hij met het spreken wilde beletten voor een volle zaal. Er zijn circa 150 getuigen.

tilburgs-verkiezingssymposium-plus-09022017