De ophef over de verzwegen aandelen van de partner van de minister is om twee redenen begrijpelijk. De media wijzen terecht op het punt van de belangenverstrengeling en dat het nogal verschil maakt of men adviseert (dat is betaald werk verrichten) en daarmee stopt (men stuurt een eindfactuur en daarmee basta), of dat men een eigendomsbelang aanhoudt in een onderneming die een exclusieve relatie heeft met het ministerie van Infrastructuur en Milieu. Adviseren van een specifieke klant is een incidentele bezigheid, (gedeeld) eigenaar van diezelfde klant zijn is een structurele bezigheid – Let wel: Een klant die gekoesterd wordt door een departement waar de echtgenote de politieke baas is. Dit is één.
Het gedeeld eigenaarschap van diezelfde klant, de KIWA-keur, verwijst naar de tweede reden: hier is sprake van private winstvorming door een ondernemer-monopolist die voor een periode van 20 jaar (!) namens de staat markten reguleert. Dit heeft de landelijke politiek zo geregeld. Formeel valt de echtgenoot van de minister op dit punt niets te verwijten, maar het voelt niet goed. Hier worden private zakken gevuld door een monopolist die markten afknijpt, met goedkeuring van de staat. De overheid had de private onderneming KIWA niet de fundamentele reguleringstaak in handen mogen geven. Die reguleringstaak is een verantwoordelijkheid van de overheid zelf.
Als de Markt dominant is, is regulering, inspectie en toezicht een overheidsverantwoordelijkheid! (zie het denkmodel van overheid en markt in ‘Kiezen tussen overheid en markt’)